این فرانک کیست که عالم همه دیوانه اوست؟

اگه از من بپرسن بهترین فیلمی که دیدی چیه، جواب قطعی ندارم. میتونم یه لیستِ ۱۰ تایی بدم ولی بهترین نمیتونم انتخاب کنم.

ولی اگه کسی بپرسه بهترین سریال. بدون اینکه فکر کنم میگم house of cards. حتی breaking bad و friends هم نمیتونن لحظه‌ای شک تو دلم بندازن.

Kevin Spacey بیاد نقشِ یه سیاستمدار رو بازی کنه مگه میشه فیلم بد بشه؟ اصلا Kevin Spacey بازی کنه مگه میشه بد بشه؟

Kevin Spacey  و Robin Wright  توی یه سریال که David Fincher جزء کارگرداناشه و Beau Willimon جزء نویسنده‌ها. نهایتِ چیزی که من میتونستم از یک سریال که هیچ از یک فیلم توقع داشته باشم رو توی house of cards می‌بینیم.

توی house of cards ما فضای تاریکِ کارهای فینچر رو تا حدِ خوبی داریم. مخصوصا اپیزودهایی که خودش شخصا کارگردانی کرده. بازیِ spacey هم کاملا بی‌نقصه. نمی‌تونم کسی رو بهتر از اون توی این نقش تصور کنم.

یه ویژگی خاص که spacey داره اینه که تو هر صحنه‌ای حضور داشته باشه اون صحنه رو مالِ خودش میکنه. (خطر لوث شدن فیلم) مثلا تویِ se7en تا آخرای فیلم ایشون رو نمی‌بینیم ولی همون چند صحنه‌ای که حضور داره کاملا توجه رو به خودش جلب میکنه. در موردِ usual suspects هم که ابدا احتیاجی به توضیح نداره دیگه. 

حالا فرض تصور کنید یک سریال داریم که همه‌اش spacey نشون میده.

Robin Wright هم که یکی از بهترین بازی‌های زندگی‌شو انجام میده. کیفیت بازیِ این دو نفر انقدر خوبه که ابدا احساس نمی‌کنید سریال تماشا میکنید. در حد استانداردِ بهترین فیلم‌های سینماییه. حتی یک اپیزود هم نبوده که این دو نفر فوق العاده ظاهر نشن.

راجع به david fincher قبلا در این پست یک مقدار صحبت کرده بودم. یکی از صاحب سبک‌ترین کارگردان‌های حالِ حاضر. اگه مجموعِ همه کارهای یک کارگردان رو بخوایم در نظر بگیریم بین افرادی که در حالِ حاضر فعال هستن، از نظر من فینچر بهترینه. از اونجایی که به مرور قصد دارم تک تک فیلم‌هاشو بررسی کنم خیلی ازش صحبت نمیکنم.

beau willimon نویسنده اصلی سریاله. تو اطلاعات فیلم ازش به عنوان program creator یاد میشه. بدونِ شک نگاه خاصِ Willimon هست که این سریال رو به جایگاهی که هست رسونده. اگر فیلمِ The Ides Of March رو دیده باشین متوجهِ جهان‌بینی Willimon در تک تکِ سکانس‌های سریال میشین. بعضی وقت‌ها یادِ فیلم‌ِ Crimes and Misdemeanors از وودی آلن میفتم. یک نگاهِ منطقی به دنیایِ اطراف داره. هر چیزی رو همونجوری که هست می‌بینه. (خطر لوث شدن فیلم) همونطور که توی فیلم‌های match point و crimes and misdemeanors از آلن می‌بینیم. آدم‌ها با کارهای خوب و بدشون مجازات نمی‌شن. البته این نگاهِ آلنی توی فیلمِ The ides of march بیشتر به چشم میخوره. ولی روحِ این تفکر کاملا در تار و پودِ house of cards هم نهفته. خوب و بد توی این سریال معنی نداره. همونطور که تو دنیایِ حقیقی نداره.

house of cards هم اشاره داره به خانه‌ای که با کارت‌های بازی ساخته میشه و هر لحظه هم امکان ریختن اون‌ها وجود داره. چیزی شبیه به این عکس.

 

بعضی فرانک رو ماکیاولیسم میدونن. نیکولو ماکیاولی یک سیاست‌مدار و فیلسوف ایتالیایی بوده که اعتقاد داشته سیاست‌مداران باید برای حفظ دولت و قدرت باید دست به زورگویی و فریب‌کاری و… بزنند. یک اصول ده گانه هم معرفی میکنه که در اون حاکمان رو تشویق به کارهایی از این دست میکنه… (برای مطالعه بیشتر ماکیاولیسم رو جستجو کنید)

من با این تصور کاملا مخالف هستم. قبول دارم فرانک برای رسیدن به قدرت دست به کارهای زیادی میزنه که برخی از اونها اتفاقا در اصول ماکیاولی هم پیش‌بینی شده، اما این تشابه دلیلی برای ماکیاولیسم بودنش نیست. نگاهی به زمینه‌های فکریِ beau willimon به عنوانِ خالقِ سریال نشون میده فرانک به چه دلیل برای رسیدن به قدرت هر کاری رو جایز میدونه.

ضمنِ اینکه خودِ فرانک داخلِ سریال به کلیر میگه که ما survivor هستیم. به این معنی که دنیا جای خشن و بی‌رحمی‌ست و ما افرادی هستیم که در این کارزار جانِ سالم به در برده‌ایم. که اتفاقا با نگاه به گذشته فرانک تعبیر قابل درک میشه.

house of cards سریالی چند لایه‌است ولی عمیق‌ترین مفهومی که از نظر من وجود داره نگاهِ rational به دنیایِ اطراف هست. همون نگاهی که طبیعت داره. مکانیزم طبیعی زندگی که همیشه قوی پیروز میشه. مهم زنده موندنه.

Clair:We’re murderers, Francis

Francis: We’re survivors

دوست دارم در آینده زیاد راجع به این سریال حرف بزنم چون مفاهیمی که در اون مطرح میشه به نظر من خیلی بنیادی‌تر از چیزی هستن که به نظر میاد. سریال برپایه یک فلسفه خیلی عمیق بنا شده که تمام اتفاقات اون در خدمت به همین فلسفه هستن. بیشتر از اینکه فیلم بخواد صحنه رقابت‌های سیاسیِ آمریکا رو نشون بده سعی داره ذاتِ انسان و ماهیت دنیایی که ما در اون وجود داریم رو به تصویر بکشه.

پی‌نوشت۱: اگه نسخه ایرانیِ این سریال رو دیدید پس house of cards رو ندیدید! بررسی من روی نسخه اصلی و تحریف نشده فیلم بود. البته من نسخه فارسی رو ندیدم ولی به قدری شنیدم که بدونم به درد نمیخوره.

پی‌نوشت۲: یک سریال به همین اسم ساخته کشور بریتانیا داریم. یک بار هم جدا راجع به اون صحبت میکنیم.

5 نظر در “این فرانک کیست که عالم همه دیوانه اوست؟

  • آبان ۲۱, ۱۳۹۵ در ۴:۰۳ ب.ظ
    پیوند یکتا

    خیلی خوب بود بیشتر راجع به این سریال بگو منم شروع کنم دوباره ببینمش

    پاسخ
  • آبان ۲۲, ۱۳۹۵ در ۹:۵۲ ق.ظ
    پیوند یکتا

    این سریال آدمو دیوونه میکنه. فقط همین ^_^

    پاسخ
  • آبان ۲۲, ۱۳۹۵ در ۶:۱۴ ب.ظ
    پیوند یکتا

    فیلم رو میبینم بعد نظر میدم، متنت محرک قوی ای برای دیدن فیلم بود

    پاسخ
  • آبان ۲۵, ۱۳۹۵ در ۹:۲۰ ب.ظ
    پیوند یکتا

    خیر نبینی ایشااله از زندگی همشو اسپویل کردی ک

    پاسخ
    • آبان ۲۵, ۱۳۹۵ در ۹:۳۸ ب.ظ
      پیوند یکتا

      :)))) تو که ۶ بار دیدی

      پاسخ

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *