Spectrum

Spectrum

Spectrum به معنیِ #طیف از اونجایی اومده که از نظر من همه چیز تو دنیا بصورت یک طیف هست. صفر و یک توی زندگی کاربردی نداره. چون طبیعت آنالوگ رفتار میکنه.

توی زندگی هیچ وقت رابطه علت و معلولی به صورت کلاسیک که همه می‌شناسیم وجود نداره. همیشه یک طیفی از وقایع باعث ایجاد یک طیف دیگری از وقایع میشه.

همین عدم گسستگی عوامل هست که باعث میشه عدم قطعیت داشته باشیم. باعث میشه نتونیم پیش‌بینی کنیم. حتی شاید نتونیم برنامه‌ریزی کنیم. اگر ماهیت برنامه‌ریزیمون طوری باشه که بخوایم چیزی رو توش پیش‌بینی کنیم.

نگاه طیفی به مسائل باعث میشه هیچ‌چیز رو مطلق ندونیم. سعی نکنیم مسائل رو توجیه کنیم. این رسالت رسانه‌است. بعدا توی یک پست که راجع به فیلم gone girl حرف می‌زنم راجع بهش صحبت خواهم کرد. یکی از بزرگترین ایراد‌های انسان توی درک مسائل اینه که سعی میکنه اونارو تا سطح درک خودِش پایین بیاره و ساده کنه. دنبال نگاه گسسته به مسائله. علت جویی میکنه. اما وقتی یک طیفی از علل رو ببینیم دیگه نمیتونیم مساله رو ساده کنیم. مگر اینکه بخوایم علت‌های کم اثرتر رو نادیده بگیریم که این کار با ماهیت علت در تناقضه.

اصولا علت جویی، اگر بصورت طیفی نباشه، بیهوده‌ست. اغلب ما ضعیف‌تر ازین هستیم که بتونیم علت‌‌ها رو واقعا درک و شناسایی کنیم. بنابراین با علت جوییِ در هر زمینه صرفا به تعمیم دلایلِ مسائل به پیش زمینه‌های ذهنی خودمون می‌پردازیم.

شاید در ظاهر این نقیصه توی انسان خیلی مضر به نظر نیاد اما در واقع میتونه باعث صدمات خیلی زیادی بشه.

غالب انواع علت جویی اگر بصورت تک بعدی انجام شه خطرناک هست. چون، به دلیل ظرفیت محدود، ما هرگز توانایی دیدن تمام جوانب یک مساله رو نداریم. حالا وقتی سعی میکنیم با نگاه به چند پارامتر از یک مساله بزرگ، مسائل رو توجیه کنیم به بیراهه میریم.

یک بحثی که این بین پیش میاد اینه که خب ما همیشه این محدودیت در نگاه رو داریم. اگر همیشه سعی کنیم به دلیل اینکه تمام جوانب رو نمی‌بینیم اصلا نگاه نکنیم هرگز پیشرفت نخواهیم کرد.

بیشتر بخوانید